Een tijdsdocument in zwart wit.

Soms duiken er zomaar van die mooie oude foto’s op van die pareltjes want zo mag je het zeker noemen, foto’s die iets te vertellen hebben, zo een foto als deze waarop het stadse gebeuren van toen te zien te beleven is. Drukte op de weg, wandelaars oud en jong op ieder met z’n eigen doel. Maar wat had deze fotograaf voor ogen, een totaal beeld of was het dat kleine mannetje op de voorgrond of dat kleine jochie die daar met z’n handen in de zakken verbaasd en misschien wel nieuwsgierig zich half omdraait naar de fotograaf.

Misschien is het wel eens leuk om te proberen deze foto door de lens van de fotograaf te bekijken om er een klein beetje achter te komen wat hij op dat moment in zijn zoekertje zag. Ga je mee op ontdekkingsreis, gaan we samen kijken wat hier allemaal gebeurd ?

Een vraag die bij mij op komt als ik deze foto bekijk is het volgende. Wat heeft de man (ja het was een man volgens dat kleine jongetje die Moos heet) die deze foto maakte voor bedoeling gehad. Ik bedoel, het mannetje op de voorgrond, het jongetje of het gehele plaatje met alle drukte die zich op deze brug afspeelde, de brug die over de oude haven in het centrum van Vlaardingen lag en nog steeds ligt.

Opmerkelijk is natuurlijk dat er gezien het tijdsbeeld begin jaren 60 iemand met een fototoestel voor z’n neus of buik loopt , duidelijk te zien aan het jongetje Moos die daar in z’n geruite jasje met de handen in de zakken en afgezakte sokken ietwat verbaasd omkijkt, waarschijnlijk opgeschrikt door het geluid van de sluiter van het fototoestel. Moos het jongetje lijkt iets tegen de fotograaf te zeggen of te roepen vanwege het verkeerslawaai , zoiets van “hé meneer sta ik er ook op” waarop de fotograaf waarschijnlijk heeft gezegd “natuurlijk jongen wat dacht je dan”. Of…….. zou de de fotograaf het voorzien hebben op het mannetje met de pet strak op het hoofd keurig het colbert dichtgeknoopt en met een schoenmaat die eigenlijk niet bij het postuur past zich met ferme pas voortbeweegt richting zijn onderkomen. Ho wacht even hoe weet jij nou dat het mannetje op weg is naar zijn huis ? Dat beste mede ontdekkingsreiziger ga ik je even haarfijn uit de doeken doen. Het mannetje op de voorgrond op dit tijdsdocument is…….. familie van mij ! Dit mannetje is Ome Japie een broer van mijn moeders moeder die de naam van Jacob Schenk droeg. En Ome Japie was een algemeen bekend figuur in de binnenstad. Als je de foto bekijkt en dan over het verkeer heen kijkt waar er op de gevel Heineken’s Bier staat stonden daar aan de stoeprand half lage hekken waarop dagelijks wat oudere mannetjes stonden te leunen, wat pruimtabak sap te spuwen en om alles eens goed te bekijken en commentaar te geven op alles wat daar gebeurde. En Ome Japie was daar een vast onderdeel van. Nou was het zo dat op zaterdag Ome Japie altijd bij ons thuis kwam eten altijd leuk en gezellig. Als hij weer eens op visite kwam kregen we steevast een speeltje van hem en zei dan, kijk eens wat Ome Japie voor je heeft?, bleek het je eigen speelgoed te zijn wat hij de vorige keer per ongeluk in zijn zak liet verdwijnen. Het lijkt erop als je de foto zo bekijkt of kleine Jaap zoals hij ook wel werd genoemd haast heeft, misschien is hij wel aan de late kant heeft hij z’n tijd staan te verdoen met z’n leeftijdgenoten. En de fotograaf heeft dit bewust of onbewust heel mooi vastgelegd, de ferme pas waarmee Japie op weg is naar zijn huis, het oude mannen/vrouwen huis in de Emma straat, misschien wel op weg om op tijd te zijn voor de maaltijd.

Onze fotograaf heeft nog veel meer vastgelegd. Laten we ons even verplaatsen naar de rijbaan en dan eens kijken wat daar allemaal gebeurd. Aan de uiterste linkerkant zien we een naar ik denk gezien de kleding een jonge dame. Het is druk op de brug en half staande op de trappers probeert ze in evenwicht te blijven om maar niet af te hoeven stappen, hoge hakken misschien jammer kunnen we net niet zien, terwijl de dame voor haar rustig op het zadel blijft. Jongedame 1 keurig gekleed jasje rokje met een frivool hoofddoekje dat a heel modieus was in die tijd en b er natuurlijk voor zorgde dat het kapsel netjes bleef zodat op kantoor of in de winkel zij er keurig verzorgd uit zou zien. Fietsers, bestel Lelijk eend met dat mooie blauwe nummerbord met witte letters en een vrachtwagen waarop de naam van het bedrijf staat met als laatste letters N.V. waar kom je dat nog tegen. En dan die bus, waarschijnlijk de lijn tussen Vlaardingen en Schiedam die bus met z’n prachtige ronde vormen leren banken en chromen stangen en voor 10 cent een kaartje naar Schiedam of andersom, héél even de ogen dicht en je hoort het verkeer voorbij rijden. Net zoals de fotograaf gehoord en gezien heeft toen hij deze prachtige foto maakte. Nog héél even naar de overkant kijken, kijken naar de gebouwen die we zien. In het centrum van de foto het gebouw van de bakkerij van v.d. Meer en Schoep brood zoals erop de gevel staat en ook hier weer de vermelding N.V. Helemaal links het kleine kroegje Het Fust met daarnaast op de gevel Heineken’s Bier.

Is deze foto een pareltje of een pareltje, in mijn beleving wel.

Gewild of ongewild heeft deze fotograaf een waar tijdsdocument gemaakt, een document waarvoor je echt gaat zitten en kijken wat daar in die begin jaren zestig allemaal gebeurde.

Ik dank je mede ontdekking reiziger dat we samen deze foto bekeken en ontdekt hebben wat er allemaal te zien is.

Dank aan mijn zuster die zo alert was om mij dit document te sturen waardoor ik nu dit verhaal deze ontdekkingsreis kon schrijven, zij zorgde voor de informatie/namen van personen die nog ontbraken.

Het jongetje op de foto heet Moos Hoogendijk en heeft laten weten dat hij deze gebeurtenis (het maken van de foto) nu na al die jaren nog héél goed kan herinneren.

 

Opmerkingen

12.02.2022 16:37

Hiske

Wat leuk weer!

11.02.2022 14:32

Je zus

Ik vind het een prachtig verhaal ,ben trots op je. Je zussie